Rozporządzenie w sprawie liberalizacji przepisów wizowych dla Ukrainy opublikowane w dzienniku UE

...

Rozporządzenie w sprawie liberalizacji przepisów wizowych dla Ukrainy zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE .W konsekwencji, liberalizacja wizowa wejdzie w życie z dniem 11 czerwca. bezwizowego przyznia obywatelą Ukrainy prawa do pobytu na terytorium 30 państw (wszystkie kraje UE z wyjątkiem Wielkiej Brytanii i Irlandii oraz czterech krajów Schengen, które nie są członkami UE - Norwegia, Islandia, Szwajcaria i Liechtenstein) bez wizy do 90 dni w 180-dniowym okresie.

REGULATION (EU) 2017/850 OF THE EUROPEAN PARLIAMENT AND OF THE COUNCIL of 17 May 2017

Zmiany w zatrudnianiu cudzoziemców po 1.07.2017 r.

...

Praca sezonowa będzie świadczona na podstawie zezwolenia wydawanego przez starostę – zezwolenie typu „S”. Ta podstawa będzie uprawniała do pracy przez okres nie dłuższy niż 8 miesięcy w roku kalendarzowym. Pobyt celem świadczenia pracy sezonowej będzie możliwy na podstawie wizy „5a”. W sprawach niewymagających postępowania wyjaśniającego starosta wyda decyzję w terminie 7 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku. Praca sezonowa może stać się też podstawą zezwolenia na pobyt czasowy, które załatwi problem pobytu. Mogą się jednak pojawić limity zezwoleń na pracę i oświadczeń. Pojawi się dużo formularzy obejmujących wzory wniosków.

Kto będzie korzystał z ułatwień w zakresie pracy sezonowej i dobrodziejstw pracy na podstawie oświadczenia? Cudzoziemcy będący obywatelami: Republiki Armenii,Republiki Białorusi,Republiki Gruzji,Republiki Mołdawii,Federacji Rosyjskiej,Ukrainy.

Zamiana wizy Schengen na krajową

...

Czy można zamienić wizę Schengen na wizę krajową? Nie można!! I tu powinien pojawić się elaborat, kończący się gdzieś w okolicach Kodeksu wizowego. Darujmy sobie, bo roztrząsanie kwestii „dlaczego” – mało kogo by to interesowało. Te dwa rodzaje wiz konkurują ze sobą. Wizę wydaje Konsul i od początku aplikujemy o konkretną wizę. Po przekroczeniu granicy tracimy kontakt z głównym wydawcą wiz, jakim jest Konsul. Wizę można zmienić poprzez jej przedłużenie, unieważnienie lub cofnięcie. Czyli można wizę zmienić, ale nie zamienić.


Rozporządzenia dotyczące pracy cudzoziemców w 2017 r.

...

Jak wiadomo, przepisy rozporządzeń są równie istotne jak przepisy ustaw. Wszystkie obowiązujące przepisy dotyczące pracy cudzoziemców w Polsce znajdziesz w zakładce Dokumenty-Akty Prawne


Najczęściej Zadawane Pytania


Czy obywatele Ukrainy mogą świadczyć pracę w Polsce bez zezwolenia na pracę? Jakie warunki muszą być wówczas spełnione?

Obywatele Ukrainy podejmujący pracę na terytorium Polski co do zasady powinni posiadać zezwolenie na pracę wydane przez właściwego wojewodę. Przepisy przewidują jednak wiele wyjątków od tej zasady. Sytuacje, w których cudzoziemcy są zwolnieni z obowiązku uzyskania zezwolenia na pracę, zostały wskazane m.in. w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę.

Rozporządzenie to przewiduje możliwość wykonywania pracy w tzw. trybie uproszczonym, tj. na podstawie zarejestrowanych w powiatowym urzędzie pracy oświadczeń podmiotów mających zamiar powierzyć wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Stosownie do § 1 pkt 20 powołanego rozporządzenia, bez zezwolenia na pracę mogą podejmować pracę cudzoziemcy:

    * będący obywatelami Ukrainy, Białorusi, Rosji, Mołdawii, Gruzji lub Armenii,
    * wykonującymi pracę przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy (niezależnie od liczby podmiotów powierzających im wykonywanie pracy w tym okresie),
    * jeżeli przed podjęciem pracy przez cudzoziemca powiatowy urząd pracy, właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, zarejestrował pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi,
    * określające nazwę zawodu, miejsce wykonywania pracy, datę rozpoczęcia i okres wykonywania pracy, rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokość wynagrodzenia brutto za pracę, informujące o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o lokalny rynek pracy oraz o zapoznaniu się z przepisami związanymi z pobytem i pracą cudzoziemców,
    * a praca ta wykonywana jest na podstawie pisemnej umowy,
    * na warunkach określonych w oświadczeniu.

Wyżej wymienione rozporządzenie uzależnia możliwość powierzenia pracy cudzoziemcowi bez zezwolenia na pracę od zawarcia umowy w formie pisemnej. Obowiązek ten dotyczy nie tylko umowy o pracę, ale też umów cywilnoprawnych (np. umowy zlecenia lub umowy o dzieło). Niezawarcie umowy w takiej formie jest uznawane za wykroczenie zagrożone karą grzywny. Wzór zalecanego oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi i wzór pouczenia prawnego dla podmiotu składającego oświadczenie jest dostępny w powiatowych urzędach pracy oraz na stronie internetowej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej (www.mpips.gov.pl) i na stronach powiatowych urzędów pracy. Procedura rejestracji oświadczenia w PUP jest bezpłatna. Zarejestrowane w powiatowym urzędzie pracy oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi jest podstawą do ubiegania się przez cudzoziemca o wizę we właściwym polskim konsulacie. W oparciu o oświadczenia wydawane są wizy o symbolu „05”. Warto zaznaczyć, że o taką wizę nie musi się starać cudzoziemiec, który już posiada tytuł uprawniający do przebywania na terytorium Polski: wizę lub zezwolenie na pobyt czasowy – w formie niewykluczającej podjęcia pracy (nie może to być np. wiza wydana w celu turystycznym).


UWAGA!

W przypadku, gdy cudzoziemiec wykonujący pracę na podstawie oświadczenia chce zmienić pracodawcę, ma obowiązek uzyskać nowe oświadczenie od aktualnego podmiotu powierzającego mu pracę, które powinno być zarejestrowane przez ten podmiot w powiatowym urzędzie pracy właściwym ze względu na jego siedzibę lub miejsce pobytu stałego. Dopuszczalny okres pracy cudzoziemca posiadającego oświadczenie – 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy – obejmuje wykonywanie pracy we wszystkich podmiotach, na rzecz których miała ona miejsce w tym okresie. W razie zmiany pracodawcy cudzoziemiec nie musi natomiast uzyskiwać nowego tytułu pobytowego (wizy, zezwolenia na pobyt czasowy), jeżeli nie upłynął okres ważności posiadanego przez niego tytułu.

Źródło

Co należy zrobić w przypadku, gdy cudzoziemiec po uzyskaniu zezwolenia na pracę nie podjął zatrudnienia w podmiocie, który wnioskował o wydanie zezwolenia?

W myśl art. 88i pkt 5-7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na podmiocie powierzającym cudzoziemcowi wykonywanie pracy spoczywa obowiązek pisemnego powiadomienia w terminie 7 dni wojewody, który wydał zezwolenie na pracę, o następujących okolicznościach:

    * cudzoziemiec nie podjął pracy w okresie 3 miesięcy od początkowej daty ważności zezwolenia na pracę;
    * cudzoziemiec przerwał pracę na okres przekraczający 3 miesiące;
    * cudzoziemiec zakończył pracę wcześniej niż 3 miesiące przed upływem okresu ważności zezwolenia na pracę.

Niedopełnienie tego obowiązku jest wykroczeniem, o którym mowa w art. 120 ust. 6 powołanej ustawy, podlegającym karze grzywny od 100 do 5.000 zł. Grzywnę nakłada inspektor pracy w postaci mandatu karnego (do 2.000 zł) lub ponad tę kwotę – właściwy sąd na podstawie wniosku o ukaranie skierowanego przez inspektora, w związku z wynikami przeprowadzonej kontroli.

Wojewoda uchyla wydane zezwolenie na pracę, jeżeli zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 88i pkt 5 lub 6 ww. ustawy, tj. cudzoziemiec nie podjął pracy w okresie 3 miesięcy od początkowej daty ważności zezwolenia na pracę lub przerwał pracę na okres przekraczający 3 miesiące (art. 88k ust. 1 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).

Stosownie do art. 88k ust. 4 ww. ustawy, zezwolenia nie uchyla się, gdy wojewoda otrzymał powiadomienie, o którym mowa w art. 88i pkt 5 lub 6, określające okoliczności wskazujące, że zezwolenie będzie wykorzystane zgodnie z jego przeznaczeniem oraz:

    1) przyczynę niepodjęcia pracy lub
    2) przyczynę przerwy w wykonywaniu pracy.

Źródło

Czy wszyscy cudzoziemcy zatrudnieni w Polsce muszą posiadać zezwolenie na pracę?

Przepisy dotyczące zatrudniania cudzoziemców w Polsce wyodrębniają wiele kategorii obcokrajowców, którzy nie są objęci obowiązkiem posiadania zezwolenia na pracę. Przypadki, w których cudzoziemcy mogą pracować bez zezwolenia zostały określone nie tylko w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lecz także w rozporządzeniu wykonawczym Ministra Pracy i Polityki Społecznej.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ww. ustawy cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Polski – i nie musi mieć zezwolenia na pracę – jeżeli:

    1) posiada status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej Polskiej;
    2) udzielono mu ochrony uzupełniającej w RP;
    3) posiada zezwolenie na pobyt stały w RP;
    4) posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w RP;
    5) posiada zgodę na pobyt ze względów humanitarnych;
    6) posiada zgodę na pobyt tolerowany w RP;
    7) korzysta z ochrony czasowej w RP;
    8) jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
    9) jest obywatelem państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego, nienależącego do Unii Europejskiej;
    10) jest obywatelem państwa niebędącego stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, który może korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umowy zawartej przez to państwo ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi;
    11) jest członkiem rodziny cudzoziemca, o którym mowa w pkt 8-10, lub jest zstępnym małżonka tego cudzoziemca, w wieku do 21 lat lub pozostającym na utrzymaniu tego cudzoziemca lub jego małżonka lub jest wstępnym tego cudzoziemca lub jego małżonka, pozostającym na utrzymaniu tego cudzoziemca lub jego małżonka;
    12) jest osobą, o której mowa w art. 19 ust. 2-3 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin.
    13) posiada w RP tzw. jednolite zezwolenia na pobyt czasowy i pracę lub zezwolenie na pobyt czasowy, udzielone w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji.

Warto zaznaczyć, że na mocy wyżej zacytowanego art. 87 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pracę bez zezwolenia mogą w Polsce wykonywać obywatele wszystkich krajów Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego (oprócz państw UE do obszaru tego należą jeszcze Islandia, Liechtenstein i Norwegia) oraz Szwajcarii.

Ponadto, stosownie do art. 87 ust. 2 powołanej ustawy, z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę zwolniony jest cudzoziemiec:

    1.posiadający w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 144, art. 151 ust. 1 lub 2, art. 158 ust. 2 pkt 1 lub 2, art. 161 ust. 2, art. 176 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
    2.będący małżonkiem obywatela polskiego lub cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i ust. 1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone w związku z zawarciem związku małżeńskiego;
    3.będący zstępnym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b, obywatela polskiego lub cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i 2 oraz ust. 1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
    4.posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone na podstawie art. 159 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
    5.przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę na podstawie pkt 1-4;
    6.posiadający ważną Kartę Polaka;
    7.ubiegający się o nadanie statusu uchodźcy lub będący małżonkiem, w imieniu którego został złożony wniosek o nadanie statusu uchodźcy, pod warunkiem posiadania zaświadczenia wydanego na podstawie art. 36 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
    8.uprawniony do przebywania i wykonywania pracy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależącego do UE lub Konfederacji Szwajcarskiej, który jest zatrudniony przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium tego państwa oraz czasowo delegowany przez tego pracodawcę w celu świadczenia usług na terytorium RP;
    9.w stosunku do którego umowy międzynarodowe lub odrębne przepisy dopuszczają wykonywanie pracy bez konieczności posiadania zezwolenia.

Na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę, z obowiązku posiadania zezwolenia zostali zwolnieni cudzoziemcy:

    1.prowadzący szkolenia, biorący udział w stażach zawodowych, pełniący funkcję doradczą, nadzorczą lub wymagającą szczególnych kwalifikacji i umiejętności w programach realizowanych w ramach działań Unii Europejskiej lub innych międzynarodowych programach pomocowych, także w oparciu o pożyczki zaciągnięte przez Rząd RP;
    2.będący nauczycielami języków obcych, którzy wykonują pracę w przedszkolach, szkołach, placówkach, ośrodkach, zakładach kształcenia nauczycieli lub kolegiach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, lub w Ochotniczych Hufcach Pracy;
    3.będący członkami sił zbrojnych lub personelu cywilnego, którzy wykonują pracę w międzynarodowych strukturach wojskowych znajdujących się na terytorium RP, lub będący cudzoziemcami delegowanymi do wdrażania programów zbrojeniowych realizowanych na podstawie umów, których RP jest stroną;
    4.będący stałymi korespondentami zagranicznych środków masowego przekazu, którym została przyznana, na wniosek redaktora naczelnego zagranicznej redakcji lub agencji, akredytacja ministra właściwego do spraw zagranicznych, jednak tylko w zakresie zawodowej działalności dziennikarskiej wykonywanej na rzecz tej redakcji lub agencji;
    5.wykonujący indywidualnie lub w zespołach usługi artystyczne trwające do 30 dni w roku kalendarzowym;
    6.wygłaszający, do 30 dni w roku kalendarzowym, okazjonalne wykłady, referaty lub prezentacje o szczególnej wartości naukowej lub artystycznej;
    7.będący sportowcami wykonującymi, do 30 dni w roku kalendarzowym, pracę dla podmiotu mającego siedzibę na terytorium RP w związku z zawodami sportowymi;
    8.wykonujący pracę w związku z wydarzeniami sportowymi rangi międzynarodowej, skierowani przez odpowiednią międzynarodową organizację sportową;
    9.będący duchownymi, członkami zakonów lub innymi osobami, którzy wykonują pracę w związku z pełnioną funkcją religijną, w kościołach i związkach wyznaniowych oraz krajowych organizacjach międzykościelnych, których status uregulowany jest umową międzynarodową, przepisami o stosunku Państwa do kościoła lub innego związku wyznaniowego, lub które działają na podstawie wpisu do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych, ich osobach prawnych lub jednostkach organizacyjnych, a także którzy wykonują pracę w ramach pełnienia funkcji religijnej w innych podmiotach, na podstawie skierowania przez właściwy organ kościoła lub innego związku wyznaniowego albo jego osoby prawnej;
    10.będący studentami studiów stacjonarnych odbywanych w RP lub uczestnikami stacjonarnych studiów doktoranckich odbywanych w RP;
    11.będący studentami, którzy wykonują pracę w ramach staży zawodowych, do których odbywania kierują organizacje będące członkami międzynarodowych zrzeszeń studentów;
    12.będący studentami, którzy wykonują pracę w ramach współpracy publicznych służb zatrudnienia i ich zagranicznych partnerów, jeżeli potrzeba powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy jest potwierdzona przez właściwy organ zatrudnienia;
    13.będący studentami szkół wyższych lub uczniami szkół zawodowych w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub państwach Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii Europejskiej lub Konfederacji Szwajcarskiej, którzy wykonują pracę w ramach praktyk zawodowych przewidzianych regulaminem studiów lub programem nauczania, pod warunkiem uzyskania skierowania na taką praktykę ze szkoły wyższej lub zawodowej;
    14.uczestniczący w programach wymiany kulturalnej lub edukacyjnej, programach pomocy humanitarnej lub rozwojowej lub programach wakacyjnej pracy studentów, zorganizowanych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy;
    15.będący absolwentami polskich szkół ponadgimnazjalnych, stacjonarnych studiów wyższych lub stacjonarnych studiów doktoranckich na polskich uczelniach, w instytutach naukowych Polskiej Akademii Nauk lub instytutach badawczych działających na podstawie przepisów o instytutach badawczych;
    16.wykonujący pracę jako pracownicy naukowi w podmiotach, o których mowa w przepisach o instytutach badawczych;
    17.delegowani na terytorium RP przez pracodawcę zagranicznego, jeżeli zachowują oni miejsce stałego pobytu za granicą, na okres nieprzekraczający 3 miesięcy w roku kalendarzowym, w celu:
      a) wykonywania prac montażowych, konserwacyjnych lub naprawy, dostarczonych kompletnych technologicznie urządzeń, konstrukcji, maszyn lub innego sprzętu, jeżeli pracodawca zagraniczny jest ich producentem,
      b) dokonania odbioru zamówionych urządzeń, maszyn, innego sprzętu lub części, wykonanych przez przedsiębiorcę polskiego,
      c) przeszkolenia pracowników pracodawcy polskiego będącego odbiorcą urządzeń, konstrukcji, maszyn lub innego sprzętu, o których mowa w lit. a, w zakresie jego obsługi lub użytkowania,
      d) montażu i demontażu stoisk targowych, jak i opieki nad nimi, jeżeli wystawcą jest pracodawca zagraniczny, który deleguje ich w tym celu;

      1. wykonujący pracę na rzecz posłów do Parlamentu Europejskiego w związku z pełnioną funkcją;
      2. uprawnieni na zasadach określonych w aktach prawnych wydanych przez organy powołane na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r. (Dz. Urz. WE L 217 z 29.12.1964, str. 3685; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 11, t. 11, str. 10);
      3. będących obywatelami Republiki Armenii, Republiki Białorusi, Republiki Gruzji, Republiki Mołdawii, Federacji Rosyjskiej lub Ukrainy, wykonującymi pracę przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, niezależnie od liczby podmiotów powierzających im wykonywanie pracy, jeżeli przed podjęciem przez cudzoziemca pracy powiatowy urząd pracy, właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, zarejestrował pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi, określające nazwę zawodu, miejsce wykonywania pracy, datę rozpoczęcia i okres wykonywania pracy, rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokość wynagrodzenia brutto za pracę, informujące o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o lokalny rynek pracy oraz o zapoznaniu się z przepisami związanymi z pobytem i pracą cudzoziemców, a praca ta wykonywana jest na podstawie pisemnej umowy na warunkach określonych w oświadczeniu.
Źródło

Obywatele jakich państw mogą podejmować zatrudnienie na podstawie Karty Polaka i czy potrzebują zezwolenia na pracę?

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka, karta ta jest – wydawanym przez właściwego polskiego konsula – dokumentem potwierdzającym przynależność danego cudzoziemca do Narodu Polskiego. Poświadcza ona także uprawnienia wynikające z posiadania karty, w tym możliwość wykonywania pracy w Polsce bez zezwolenia na pracę.

Artykuł 2 ust. 2 powołanej ustawy stanowi, że Karta Polaka może być przyznana wyłącznie osobie posiadającej, w dniu złożenia wniosku o wydanie tej karty, obywatelstwo: Republiki Armenii, Republiki Azerbejdżańskiej, Republiki Białoruś, Republiki Estońskiej, Gruzji, Republiki Kazachstanu, Republiki Kirgiskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Mołdowy, Federacji Rosyjskiej, Republiki Tadżykistanu, Turkmenistanu, Ukrainy lub Republiki Uzbekistanu albo posiadającej w jednym z tych państw status bezpaństwowca. W sumie jest to 15 krajów, powstałych po rozpadzie byłego Związku Radzieckiego.

Należy zwrócić uwagę, że Karta Polaka nie jest dokumentem legalizującym pobyt cudzoziemca na terytorium RP (nie uprawnia ona również do przekraczania granicy). Z art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika w szczególności, że jednym z warunków legalnego wykonywania pracy przez cudzoziemca jest jego legalny pobyt w Polsce. Ponadto podstawa pobytu cudzoziemca powinna należeć do kategorii podstaw uprawniających obcokrajowców do wykonywania pracy na terytorium RP. Podstawy te określa art. 87 ust. 1 pkt 12 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. A zatem cudzoziemiec legitymujący się Kartą Polaka, chcąc legalnie wykonywać pracę w Polsce, musi posiadać odpowiednią wizę bądź zezwolenie na pobyt czasowy (kartę pobytu).

Źródło

Jakie warunki powinno spełnić przedsiębiorstwo z siedzibą w kraju nienależącym do Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego (np. w Chinach, Korei czy Indiach), jeżeli deleguje swoich pracowników do wykonywania pracy na terytorium Polski

Na mocy art. 671 – 673 Kodeksu pracy pracodawca mający siedzibę za granicą (zarówno w państwie członkowskim UE/EOG, jak i w kraju spoza tego obszaru), który deleguje swoich pracowników do pracy na terytorium Polski, ma obowiązek zapewnić tym pracownikom warunki zatrudnienia nie mniej korzystne niż wynikające z Kodeksu pracy oraz innych polskich przepisów regulujących prawa i obowiązki pracowników – w następującym zakresie:.

    * norm i wymiaru czasu pracy oraz okresów odpoczynku dobowego i tygodniowego,
    * wymiaru urlopu wypoczynkowego,
    * minimalnego wynagrodzenia za pracę,
    * wysokości dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych,
    * bezpieczeństwa i higieny pracy,
    * uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem,
    * zatrudniania młodocianych oraz wykonywania pracy lub innych zajęć zarobkowych przez dziecko,
    * zakazu dyskryminacji w zatrudnieniu,
    * wykonywania pracy zgodnie z przepisami o zatrudnianiu pracowników tymczasowych.

W praktyce zatem każde przedsiębiorstwo zagraniczne, delegujące swój personel do czasowego świadczenia pracy w Polsce, związane jest standardami ochronnymi wprowadzonymi przez polskie prawo pracy. Nie ma przy tym znaczenia, w jakim kraju podmiot delegujący pracowników ma swoją siedzibę (w państwie członkowskim UE, czy w innym kraju) i czy w Polsce utworzył on swoją filię, oddział itp.

Poza tym pracodawca zagraniczny spoza obszaru UE/EOG, w tym również gdy nie posiada on oddziału, zakładu lub innej formy zorganizowanej działalności na terytorium RP i deleguje cudzoziemców do Polski w celu realizacji usługi o charakterze tymczasowym i okazjonalnym (usługi eksportowej), powinien spełnić jeszcze dodatkowe warunki, tj.:

    * ustalić wysokość wynagrodzenia cudzoziemca w taki sposób, aby nie była ona niższa o więcej niż 30% od wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 90 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz dostosowywać wysokość tego wynagrodzenia co najmniej raz w roku do aktualnej kwoty, którą poda GUS (art. 88c ust. 6 pkt 2 oraz art. 88h ust. 1 pkt 2 ww. ustawy);
    * wskazać osobę – przebywającą na terytorium Polski, posiadającą dokumenty, potwierdzające wypełnienie powyższych obowiązków w zakresie zapewnienia cudzoziemcom delegowanym podstawowych standardów wynikających z polskiego prawa pracy i ustalenia odpowiedniej wysokości ich wynagrodzenia, oraz upoważnioną do reprezentowania pracodawcy wobec organów kontrolnych, w tym PIP i Straży Granicznej – jeżeli okres delegowania cudzoziemca przekracza 30 dni w roku kalendarzowym (art. 88c ust. 6 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).
Źródło

Kto w Polsce kontroluje legalność zatrudnienia cudzoziemców i ich legalny pobyt na terenie kraju?

Do kontroli legalności zatrudnienia cudzoziemców uprawnione są:

    * Państwowa Inspekcja Pracy (art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o PIP),
    * Straż Graniczna (art. 1 ust 2 pkt 13a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej).

Natomiast kontrola legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Polski leży w kompetencji organów Straży Granicznej i Policji, a także Służby Celnej (art. 289 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach).

Źródło

Jakie konsekwencje grożą pracodawcy za nielegalne zatrudnienie cudzoziemca i obcokrajowcowi za nielegalne wykonywanie pracy?

Stosownie do art. 120 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zarówno powierzenie cudzoziemcowi nielegalnego wykonywania pracy, jak i nielegalne wykonywanie pracy przez cudzoziemca stanowią wykroczenia. Czyn popełniony przez osobę działającą w imieniu pracodawcy jest zagrożony karą grzywny w wysokości od 3.000 do 5.000 zł, zaś cudzoziemcowi grozi grzywna od 1.000 do 5.000 zł.

W razie stwierdzenia w toku kontroli wykroczenia polegającego na powierzeniu cudzoziemcowi nielegalnego wykonywania pracy lub na nielegalnym wykonywaniu pracy przez cudzoziemca – inspektor pracy występuje z wnioskiem do sądu o ukaranie osób odpowiedzialnych za stwierdzone nieprawidłowości (w stosunku do cudzoziemca możliwe jest zastosowanie postępowania mandatowego zamiast kierowania wniosku do sądu).

Ponadto Państwowa Inspekcja Pracy zawiadamia właściwe organy o naruszeniu przepisów, jeżeli nadzór nad ich przestrzeganiem nie należy do kompetencji PIP, a w szczególności Straż Graniczną – o naruszeniu przepisów o cudzoziemcach, wojewodę – o naruszeniu przepisów dotyczących zatrudniania cudzoziemców, w tym o nielegalnym powierzeniu i wykonywaniu pracy przez cudzoziemca.

Na podstawie powiadomienia skierowanego przez PIP do Straży Granicznej właściwy organ tej formacji może wydać decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (opuszczenia terytorium RP). W takim przypadku koszty związane z wydaniem i wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu ponosi pracodawca (podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi) – art. 302 ust. 1 pkt 4, art. 310, art. 337 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

Z kolei zawiadomienie właściwego wojewody może posłużyć do wydania przez ten organ decyzji o uchyleniu zezwolenia na pracę cudzoziemca bądź decyzji o odmowie wydania zezwoleń na pracę cudzoziemców u danego pracodawcy (art. 88j i art. 88k ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).

Niezależnie od wyżej przedstawionych sankcji, pracodawca może ponosić konsekwencje wynikające z powierzenia pracy cudzoziemcowi nielegalnie przebywającemu na terytorium Polski, określone w ustawie z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na mocy tej ustawy pracodawca ma obowiązek:

    * żądać od cudzoziemca przedstawienia przed rozpoczęciem pracy ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium RP (w szczególności wizy lub karty pobytu);
    * przechowywać kopię tego dokumentu: w przypadku zatrudnienia na podstawie umowy o pracę – w aktach osobowych pracownika, na zasadach i przez okres obowiązkowego przechowywania tych akt; w razie zawarcia z cudzoziemcem umowy cywilnoprawnej – przez cały okres wykonywania pracy przez cudzoziemca;
    * w terminie 7 dni zgłosić cudzoziemca do ubezpieczeń społecznych, o ile obowiązek taki wynika z obowiązujących przepisów.

Niedopełnienie obowiązków wymienionych w powyższych punktach może grozić bardzo surowymi konsekwencjami, jeżeli okaże się, że pracodawca powierzył pracę cudzoziemcowi nielegalnie przebywającemu na terytorium Polski. Konsekwencje te dotyczą nie tylko konkretnej osoby fizycznej, która dopuściła się takiego czynu (w niektórych okolicznościach stanowi to przestępstwo, zagrożone karą pozbawienia wolności nawet do 3 lat), lecz mogą być także dotkliwe dla samej firmy (w razie skazania za przestępstwo sąd może orzec zakaz dostępu firmy do niektórych środków unijnych lub nakazać jej zapłatę na rzecz Skarbu Państwa równowartości takich środków otrzymanych w ciągu ostatniego roku).

Powierzanie pracy cudzoziemcowi przebywającemu bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium RP stanowi wykroczenie zagrożone karą grzywny od 3.000 do 5.000 zł., a w przypadku gdy jest uporczywe, a powierzona praca nie ma związku z prowadzoną przez pracodawcę działalnością gospodarczą – grzywną do 10.000 zł.

Uporczywe powierzanie – w związku prowadzoną działalnością gospodarczą – wykonywania pracy cudzoziemcowi przebywającemu bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium RP jest przestępstwem, za które grozi grzywna albo kara ograniczenia wolności.

Tą samą karą zagrożone są również przestępstwa polegające na:

    * powierzaniu, w tym samym czasie, wykonywania pracy wielu cudzoziemcom przebywającym bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium RP;
    * powierzaniu wykonywania pracy małoletniemu cudzoziemcowi przebywającemu bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium RP.

Jeszcze surowszą karę – pozbawienie wolności do lat 3 – przewidziano za przestępstwa w postaci:

    * powierzania wykonywania pracy cudzoziemcowi przebywającemu bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium RP w warunkach szczególnego wykorzystania;
    * powierzania wykonywania pracy cudzoziemcowi przebywającemu bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium RP, będącemu pokrzywdzonym przestępstwem handlu ludźmi.

W przypadku skazania za którekolwiek z wymienionych powyżej przestępstw, sąd ma prawo:

    * orzec zakaz dostępu podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi do środków pochodzących z funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Rybackiego lub środków na realizację Wspólnej Polityki Rolnej – na okres od roku do 5 lat;
    * zasądzić na rzecz Skarbu Państwa kwotę stanowiącą równowartość powyższych środków publicznych, otrzymanych w okresie 12 miesięcy poprzedzających wydanie wyroku.

Ponadto firma podlega wykluczeniu z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego – przez rok od dnia uprawomocnienia się wyroku skazującego za przestępstwo.

Nie podlega karze za wykroczenia i przestępstwa związane z powierzaniem wykonywania pracy cudzoziemcowi przebywającemu bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Polski, kto powierzając wykonywanie pracy cudzoziemcowi, spełnił łącznie następujące warunki:

    1.wypełnił obowiązki polegające na:
          * żądaniu od cudzoziemca przedstawienia przed rozpoczęciem pracy ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium RP;
          * przechowywaniu kopii tego dokumentu przez cały okres wykonywania pracy przez cudzoziemca (chyba że wiedział, że przedstawiony dokument został sfałszowany);
    2. zgłosił cudzoziemca do ubezpieczeń społecznych, jeśli obowiązek taki wynika z obowiązujących przepisów.
Źródło

Jak legalnie zatrudnić cudzoziemca?

Aby można było mówić o legalnym powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, musi być spełniony szereg warunków (wynikających z przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ewentualnie ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach):

    * cudzoziemiec musi posiadać ważną wizę lub inny dokument uprawniający go do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (np. zezwolenie na pobyt czasowy, które potwierdza karta pobytu);
    * cudzoziemiec powinien mieć odpowiednią podstawę pobytu na terytorium Polski, tzn. taką, która uprawnia do wykonywania pracy (albo, ściślej mówiąc, nie wyklucza jej wykonywania) – nie może to być np. wiza turystyczna;
    * podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi jest obowiązany uzyskać dla niego zezwolenie na pracę (wydawane przez właściwego wojewodę), chyba że w przypadku danego cudzoziemca takie zezwolenie nie jest wymagane albo cudzoziemiec posiada tzw. jednolite zezwolenia na pobyt czasowy i pracę;
    * wykonywanie pracy przez cudzoziemca nie może odbywać się na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę (z wyjątkiem powierzenia pracy o innym charakterze lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na okresy łącznie nieprzekraczające 30 dni w roku kalendarzowym, pod warunkiem powiadomienia o tym w terminie 7 dni, w formie pisemnej wojewody, który wydał zezwolenie).

W przypadku tzw. jednolitego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, praca na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w tym zezwoleniu – jest dopuszczalna pod warunkiem odpowiedniej zmiany treści zezwolenia, która odbywa się na wniosek cudzoziemca.

Pracodawca (podmiot powierzający inną pracę zarobkową) przed zatrudnieniem cudzoziemca ma obowiązek:

    * żądać od cudzoziemca przedstawienia przed rozpoczęciem pracy ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (w szczególności wizy lub karty pobytu);
    * przechowywać kopię tego dokumentu: w przypadku zatrudnienia na podstawie umowy o pracę – w aktach osobowych pracownika, na zasadach i przez okres obowiązkowego przechowywania tych akt; w razie zawarcia z cudzoziemcem umowy cywilnoprawnej – przez cały okres wykonywania pracy przez cudzoziemca;
    * w terminie 7 dni zgłosić cudzoziemca do ubezpieczeń społecznych, o ile obowiązek taki wynika z obowiązujących przepisów;
    * sprawdzić, czy w stosunku do kandydata istnieje wymóg ubiegania się o zezwolenie na pracę;
    * jeśli w danym przypadku zezwolenie na pracę jest wymagane, pracodawca powinien wystąpić do właściwego wojewody z wnioskiem o wydanie takiego zezwolenia dla danego cudzoziemca (chyba, że cudzoziemiec posiada tzw. jednolite zezwolenia na pobyt czasowy i pracę).

Co do zasady, wniosek o wydanie zezwolenia należy złożyć do wojewody właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania podmiotu zatrudniającego. W przypadku cudzoziemca delegowanego do pracy na terytorium RP będzie to wojewoda właściwy dla siedziby podmiotu, do którego cudzoziemiec jest delegowany lub dla głównego miejsca wykonywania pracy przez cudzoziemca na terytorium Polski. W sytuacji delegowania cudzoziemca w ramach usługi eksportowej wniosek powinien zaś wpłynąć do wojewody właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania podmiotu, na rzecz którego taka usługa jest świadczona (art. 88b powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).

Zezwolenie na pracę jest wydawane dla konkretnego cudzoziemca i określa podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, stanowisko lub rodzaj pracy, a także okres ważności zezwolenia. W przypadku delegowania cudzoziemca do pracy na terytorium Polski, w zezwoleniu na pracę, obok pracodawcy zagranicznego, określa się również podmiot, do którego cudzoziemiec jest delegowany. Jeżeli zezwolenie dotyczy pracy cudzoziemca w charakterze pracownika tymczasowego, w zezwoleniu na pracę, oprócz agencji pracy tymczasowej, określany jest także pracodawca użytkownik.

Zezwolenie na pracę jest wydawane w 3 egzemplarzach, z których 2 otrzymuje podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Podmiot ten jest obowiązany do przekazania cudzoziemcowi 1 egzemplarza zezwolenia i uwzględnienia w umowie z cudzoziemcem warunków określonych w zezwoleniu, w tym wysokości wynagrodzenia cudzoziemca (art. 88f ust. 1 i 2 oraz art. 88h ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).

Szczegółowe informacje dotyczące procedury uzyskiwania zezwoleń na pracę, w tym wykaz dokumentów, które podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi powinien złożyć wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia, można uzyskać we właściwych urzędach wojewódzkich bądź na ich stronach internetowych.

Koniecznie należy pamiętać, że oprócz zezwolenia na pracę (jeśli w określonym przypadku jest ono wymagane) – dla legalnego wykonywania pracy przez cudzoziemca – niezbędny jest jego legalny pobyt na terytorium RP i to tylko taki tytuł pobytowy, który uprawnia do wykonywania pracy na terytorium RP (określony w art. 87 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy).

Źródło

Czy do wykonywania pracy tymczasowej są potrzebne badania lekarskie?

Aby wykonywać prace tymczasową w oparciu o umowę o pracę konieczne jest wykonanie wstępnych badań lekarskich (koszt pokrywa agencja).

Praca a umowa, jak to wygląda ?

Umowa zawierana jest pomiędzy dwoma stronami, w której jest wyraźnie napisane kiedy jest wykonywana płaca, u kogo jest wykonywana realizacja. Wszystkie umowy są przygotowane zgodnie z prawem i postanowieniami kodeksu pracy.

Praca tymczasowa a zwolnienie lekarskie (L4). Co z ubezpieczeniem chorobowym i wypłatą zasiłku chorobowego?

Jako pracownik tymczasowy jesteś objęty ubezpieczeniem chorobowym po 30 dniach nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, (30 dni od momentu zawarcia umowy o pracę), tak samo jak każdy zatrudniony. „Nieprzerwanego” oznacza, że przerwa między kolejnymi umowami nie może być dłuższa niż 30 dni. W przypadku umowy zlecenia konieczne jest opłacanie dobrowolnej składki chorobowej przez co najmniej 90 dni (okres wyczekiwania), by nabyć uprawnieni a do wypłaty zasiłku chorobowego. Składkę tę odprowadza do ZUS agencja pracy tymczasowej, na podstawie Twojej deklaracji.

Praca tymczasowa a bezpłatna opieka zdrowotna.

Pracownik tymczasowy ma prawo do bezpłatnego leczenia gdyż będąc zatrudnionym na umowę o pracę tymczasową, ma opłacane wszystkie składki na ubezpieczenie społeczne, w tym składkę na ubezpieczenie zdrowotne i wypadkowe. W przypadku umowy zlecenia opłacanie składki zdrowotnej jest obowiązkowe, niezależnie od formalnego statusu zleceniobiorcy (nie dotyczy wyłącznie studentów do 26 roku życia). Zatem również w przypadku umowy zlecenia masz prawo do bezpłatnej opieki zdrowotnej.

Czy podejmując pracę tymczasową będę gorzej traktowany niż pracownicy etatowi?

Ustawa o zatrudnieniu pracowników tymczasowych gwarantuje, że jako pracownik tymczasowy nie możesz być traktowany mniej korzystnie, w zakresie warunków pracy i innych warunków zatrudnienia, niż pracownicy etatowi zatrudnieni na takim samym lub podobnym stanowisku, mający podobny staż pracy oraz doświadczenie.
Oznacza to m.in., że jako pracownik tymczasowy powinieneś zarabiać tyle, ile zarabiałby etatowy pracownik, wykonujący takie same zadania i mający taki sam staż pracy.